Jeroen Stienstra
Motoravonturier
Van een Honda MT5 naar 200.000 kilometer
In 1988 stond mijn Honda MT5, een 50cc-brommer in Paris-Dakar-look, in de garage. Op televisie zag ik de Paris-Dakar-rally. Die rally wilde ik later rijden.
Jaren later gaf The Long Way Round van Charley Boorman en Ewan McGregor die droom een nieuwe duw.
In 2001 zette ik mijn eerste echte stap. Een week lang, samen met mijn vrouw Rhodee, op een Yamaha R1 door Engeland en Wales. Zonder navigatie en met alleen een 'oldschool' uitgeschreven geplastificeerde route, met duct tape op mijn rug geplakt.
Tik op mijn linkerschouder: links.
Tik op mijn rechterschouder: rechts.
Geen tik: rechtdoor.
Vanaf dat moment was ik besmet met het reisvirus.
Een vaccinatie daartegen bestaat niet.
Die eerste week werd een maand. Een maand werd drie. De sportmotor maakte plaats voor een naked bike, en later een adventure bike. Op een gegeven moment verkochten we ons huis en onze auto, zodat we parttime de wereld over konden reizen.
Reizen en remote werken is voor mij geen vakantie. Het is een manier van leven.
Inmiddels heb ik meer dan 200.000 kilometer gereden, door 47 landen, over de halve wereld. Van Alaska naar Ushuaia. Van Nederland naar Maleisië, en alles daartussen. Door verzengende hitte, snijdende kou, hoge bergpassen en gietende regen. On-road en off-road. Never a dull moment.
Van alle landen die ik zag, stalen er twee mijn hart: Kirgizië en China. Naast Rhodee zijn dat de twee dingen waar ik nooit op uitgekeken raak.
Als ik niet rijd
Zit ik even niet op de motor, dan vind je me in de sportschool of op de mat in de dojo of hardlopend door de buurt. Qua eten ben ik verknocht aan de Aziatische keuken, al zeg ik ook nooit nee tegen een goede pizza met een koud biertje erbij. Mijn huid vertelt intussen zijn eigen reisverhaal in tattoos, en nee, die is nog lang niet vol.
Onderweg staat er meestal muziek aan: Alter Bridge, Creed, Front242, of een dj-set van Dave Seaman. En zie ik geen motor, dan kijk ik graag naar straatkunst of naar Russische brutalistische architectuur. Hoe grimmiger en grauwer het beton, hoe blijer ik word.
Maar al die kilometers hebben me vooral één ding geleerd: het perfecte moment bestaat niet.
Daarom ben ik Jouw Avontuur Start Vandaag begonnen.